ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΜΠΙΣΙΗ | Politica
Το 1991 είχα πάει να ψηφίσω για πρώτη φορά σε εκλογές – ήταν και πάλι για βουλευτικές. Με το εκλογικό βιβλιάριο ανά χείρας, όπως προέβλεπε η σχετική νομοθεσία. Ένα βιβλιάριο στο οποίο όλα τα στοιχεία είχαν συμπληρωθεί με το χέρι – και ήταν γραμμένα λάθος!
Η υπάλληλος της αρμόδιας υπηρεσίας που κάθισε να συμπληρώσει τα στοιχεία μου στο εκλογικό βιβλιάριο ίσως δυσκολεύτηκε, κι έτσι το επίθετο το έγραψε λάθος…
Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και με λανθασμένο το επίθετο πήγαινα και ψήφιζα. Γιατί το να κάτσεις να το αλλάξεις ήταν μια ολόκληρη διαδικασία. Και κάθε φορά που έμπαινα σε κάποιο από τα εκλογικά κέντρα της Δρομολαξιάς να ψηφίσω, παρακολουθούσα την έκπληξη των φίλων που εκπροσωπούσαν τα κόμματά τους και σημείωναν ποιος μπαίνει και ποιος ψηφίζει – οι οποίοι, στην αναφώνηση του επιθέτου μου, διερωτούνταν αν τόσα χρόνια το ήξεραν λάθος. Όχι βεβαίως· αυτοί ήταν σωστοί, το βιβλιάριο ήταν λάθος.
Αυτό συνεχίστηκε για καμιά δεκαετία, μέχρι που, όντας κάτοικος Γερίου πια, αποφάσισα να μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα. Έτσι το νέο βιβλιάριο – πιο σύγχρονης εμφάνισης, με τα στοιχεία τυπωμένα – ανέγραφε επιτέλους το ίδιο όνομα που είχα και στην ταυτότητα.
Όσο λοιπόν ψηφίζαμε με το εκλογικό βιβλιάριο, είχαμε και αποδεικτικό ότι όντως πήγαμε και ψηφίσαμε – δεν μπορούσε κανείς να μας το αμφισβητήσει. Υπήρχαν η σφραγίδα και η ημερομηνία, και αναγραφόταν σε ποια εκλογική διαδικασία είχαμε συμμετάσχει. Ακόμα και για το δημοψήφισμα του 2004.
Εν τέλει, η σοφία των αρμοδίων έκρινε πως τα πράγματα έπρεπε κάπως να εκσυγχρονιστούν και να μπορούν οι πολίτες να ψηφίζουν με την ταυτότητα. Η αλλαγή βεβαίως δεν είχε να κάνει μόνο με τον εκσυγχρονισμό, αλλά και με το γεγονός ότι οι νεότερες γενιές δεν έμπαιναν στον κόπο να εκδώσουν εκλογικό βιβλιάριο. Ήταν ένας συμβιβασμός, αναγκαίος μεν, αλλά ορθός επί της ουσίας.
Ωστόσο υπάρχουν και οι ρομαντικοί – αυτοί που, αν δεν πάνε στο εκλογικό κέντρο με το εκλογικό βιβλιάριο ανά χείρας, δεν νοιώθουν ότι πήγαν να ψηφίσουν. Άστε που υπάρχουν και κάποιοι που μουρμουρίζουν γιατί δεν τους το σφραγίζουν πια, για να θυμούνται. Ίσως κάποιοι να έχουν ακόμα το βιβλιάριο και να συμπληρώνουν από μόνοι τους ημερομηνίες και εκλογικές διαδικασίες.
Φτάνουμε αισίως στο σήμερα: ο εκσυγχρονισμός πήγε ένα βήμα πιο πέρα και μπορούμε να ψηφίζουμε με την ηλεκτρονική μας ταυτότητα – αυτή που έχουμε στον Ψηφιακό Πολίτη.
Πήγα λοιπόν την Κυριακή το πρωί στο εκλογικό κέντρο εδώ στο Γέρι για να ψηφίσω. Προδιατεθειμένος να χρησιμοποιήσω την ηλεκτρονική ταυτότητα, αλλά πριν μπω μέσα στο εκλογικό κέντρο έβγαλα την πλαστική ταυτότητα και την κρατούσα στο χέρι.
Ο «σύντροφος» που ήταν μπροστά μου έβαλε τη διαδικασία σε τεστ. Είπε ότι θα ψηφίσει με ηλεκτρονική ταυτότητα. Το έπραξα κι εγώ με τη σειρά μου. Απλά, όμορφα και συγυρισμένα.
Έγινε η επιβεβαίωση στοιχείων, με τον γνωστό παραδοσιακό τρόπο. Πήρα το μπλε ψηφοδέλτιο της Αμμοχώστου και έπραξα το δημοκρατικό μου καθήκον.
Κι όμως, σε μια ψηφοφορία που δεν καιγόμουν ιδιαίτερα να πάω να ψηφίσω, τελικά βρήκα κάτι ενδιαφέρον: το QR στην ηλεκτρονική ταυτότητα που επιβεβαιώνει στοιχεία.
Από το λευκό εκλογικό βιβλιάριο με το λάθος επίθετο, φτάσαμε στο QR της ηλεκτρονικής ταυτότητας.
Επόμενος σταθμός; Ίσως το χαρτί να αντικατασταθεί από μια ταμπλέτα που θα βρίσκεται πίσω από το παραβάν…
Ο Ανδρέας Πιμπίσιης είναι πολιτικός αναλυτής και ιδρυτής του Politica